Thanks him, life has become better 10

Minho poprawił mi trochę humor. Nawet zaczęliśmy wymyślać imiona dla dziecka. Zjedliśmy kolację, obejrzeliśmy film, z którego mało co rozumiałam, ale Choi tłumaczył mi to trochę. Położyliśmy się po 11. Rano wstałam jako pierwsza i poszłam na mały spacer po okolicy. Gdy wracałam już do domu zaczął ktoś za mną iść. Nagle złapał mnie za rękę, gwałtownie się odwróciłam, tajemniczy facet zaczął się do mnie dobierać. Wyrywałam się mu, gdy nagle usłyszałam głos Minho

-Zostaw ją !!


Zboczeniec nie zwracał na niego uwagi. Choi podszedł do niego i go uderzył. Zaczęli się szarpać, nie wiedziałam co robić, więc pobiegłam po kogoś z SHINee, w ogródku siedział Jonghyun więc go zawołałam i razem ze mną pobiegł na miejsce. Chciał ich rozdzielić, jednak nie udało mu się. 


chwilowa zmiana narracji...


Gość wyjął nóż i cisnął mu w ramię. Minho stracił przytomność i znalazł się w szpitalu. Po przebudzeniu zauważył gruby opatrunek na ramieniu , nagle sobie przypomniał wszystko, ale ramie go nie bolało, tylko martwił się o swoją dziewczynę, bo ona też wylądowała w szpitalu – straciła przytomność z wrażenia.

Mnie wypuścili wcześniej ze szpitala, ale nie pozwolili mi odwiedzić Minho. Wróciłam przygnębiona do domu lśniących. Całymi dniami przesiadywałam w jego pokoju i rozmyślałam. Pewnego dnia przyszła mi na myśl ABORCJA. W myślach wymieniałam sobie argumenty dlaczego chcę usunąć dziecko. Szybkim krokiem wyszłam z pokoju i skierowałam się w stronę drzwi. Usłyszałam głos Onewa

-Gdzie idziesz ? - spytał z grzeczności Onew

-Usunąć ciąże … - odprałam

I już mnie nie było, szybkim krokiem poszłam do przychodni, w której byłam z Yuki. Recepcjonistka skierowała mnie do pokoju. Usiadłam na niebieskim krześle i czekałam. Po kilku minutach lekarka zaprosiła mnie do gabinetu. Zaczęłyśmy rozmawiać, gdy nagle do gabinetu wpadł Minho. Przeprosił zdziwioną kobietę i zabrał mnie z przychodni. Stanęliśmy na podwórku.

-Dlaczego chciałaś usunąć ciążę ? - spytał Choi

Wiedziałam, że Minho mi tego nie wybaczy. Łzy zaczęły mi spływać po policzkach.

-Po prostu nie chciałam, żebyś stracił pracę.

-Nie stracę, nie myśl tak ! To nasze dziecko i nie pozwolę ci go usunąć ! Dobrze, że Onew mi o wszystkim powiedział.

Wziął mnie za rękę i poprowadził w stronę samochodu. Nie chciałam z nim jechać do domu. Musiałam się uspokoić i przejść.

-Nie jadę z tobą. Muszę się przejść.

Minho dziwnie milczał.